μελλοντες και θελοντες.

οι ανθρωποι μαχονται να εχουν ενα σκοπο στη ζωη τους.
επειδη καποιοι τους εμαθαν πως ο σκοπος εχει σημασια ωστε να εχει σημασια η ζωη.
βρηκανε ομως σκοπους που δεν εχουν ζωη, κι αυτο δεν ειναι ο σκοπος της ζωης σιγουρα.
οι ανθρωποι εχουν εξελιξει την αναγκη να νιωθουν σημαντικοι σαν υπαρξη εχοντας δημιουργησει κατι αυθεντικο και μοναδικο.
ενα αποτυπωμα που επαληθευτικα εγγυαται την αξια της υπαρξης.
υπαρχουν πολλοι τροποι, πολλες επιλογες για το πως μπορουν να αποτυπωσουν κατι μοναδικο οι ανθρωποι.
πολλοι τροποι χρειαζονται δυναμη, κουραγιο, αποφασιστικοτητα, επιταξη του φοβου, υπομονη και αντοχη.
και οι ανθρωποι δεν εχουν μαθει σε αυτα κατα κανονα.
κουραζονται στις δυσκολιες και δραπετευουν σε ευκολες επιλογες.
σε παραδοσιακα νουθετημενες και ανεξαρτητιτικα ευνουχισμενες.
η γεννηση του παιδιου σου.
δεν υπαρχει τιποτα το μοναδικο σε αυτο.
παραπλανασαι με την εμπορευματοποιηση του μοντελου.
γιατι αυτο μπορει να ανακυκλωθει και να συλληφθει ευκολα απο τη συντηρητικη κοινωνια.
με τη γεννηση του παιδιου σου δεν "γεννας" τιποτα το μοναδικο, παρα μονο κατι αυθεντικο ως πιθανοτητα.
ως πιθανοτητα..
ανημπορος και μουχλιασμενος απο την αποθηση του βαρους καποιων υποθεσεων, μεταβιβαζεις τη δυνατοτητα για κατι μοναδικο σε ενα αλλο πλασμα.
δεν αφηνεις τιποτα το αξιομνημονευτο ή αξιοπροσεκτο, παρα μοναχα διαιωνιζεις το μαθημα που δεν εμαθες στο παιδι σου.
σε ενα παιδι που θα μεγαλωσει σε ενα περιβαλλον ανευθυνο και αδυνατο να συγκρατησει την ακατεργαστη και εξερευνητικη φυση ενος αμολλυντου πλασματος.
αμολλυντου απο την αφελεια, τον εγωϊσμο, την ανασφαλεια, τα στερεοτυπα και την αδιαφορια που αναπνεει στους πυλωνες καθε κοινωνιας.
η ευθυνη της υπαρξης μας οπως και η ευθυνη της αξιας μας ειναι εντελως δικες μας.
εαν αποστρεφεσαι της ευθυνης των δυνατοτητων σου τοτε δεν τους δινεις αξια.
ισως δεν αξιζεις τελικα να φερεις στη ζωη αλλο πλασμα. οχι σε μια ζωη που τις ρουφηξες τις αξιες γιατι "δεν μπορουσες"...
ανοητε ανθρωπε.
κι ακομα παραπερα, στην βασιλικη ψευσαισθηση της υπερ-αισθησης που νιωθεις οταν γεννας το σπλαχνο σου. κανενας δεν διαφωνει με τη μοναδικοτητα αυτης της εμπεριας.
δεν συγκρινουμε εμπειριες, θα ηταν ανουσιο.
εξεταζουμε ομως τον πυρηνα αυτης της αισθησης και την εγκυροτητα μεσω εμπρακτης και ηθικολογικης επαληθευσης.
κι αυτο που βλεπουμε απο ψυχαναλυτικης πλευρας ειναι η περιτεχνη εμπλουτιση του εγω.
η κυριαρχη πλεον και ριζομενη αντιληψη της υψιστης αισθησης της κατοχης.
του να εισαι και βιολογικα πλεον το κεντρο ενος αλλο ανθρωπου, το να σε εχει αναγκη ενα πλασμα τοσο βιολογικα αναγκη που οσο μεγαλωνει, απομακρυνεται ομφαλιακα απο καθε μητρα.