Skip to main content

ΦιλοσοφιΚωμικες Μινιατουρες ενος Χωρο-Χρονικου Παραδοξου: Πλανη #2: "Το εγω και το "αυτο βρηκες να πεις?"."


Αρχισε να βρεχει λιγο αφοτου μαζευτηκαν ολοι μεσα κι ο Φροϋντ σταθηκε να παρατηρει τα συννεφα πανω απο το Σαλζμπουργκ καπνιζοντας στοχαστικα τη πιπα του.
Τον πλησιαζει ο Γιουνγκ και του λεει με υφος να τον ακουσουν και οι αλλοι. : "Οποιος κοιταει εξω ονειρευεται, οποιος κοιταζει μεσα του ξυπναει καημενεεεε!!"

"Παρατα με ρε ψυχακι παλι με τις παραλογιες σου! Το Εγω ειναι η λογικη και η συνεση. Τωρα τι μου λες εσυ δεν ξερω. Εγω." απαντησε ο Φροϋντ.
Με ενα μουρμουρισμα σιγανο αρχισε να κανει κινησεις ψαχνοντας για κατι σαστισμενος,
Οι κινησεις εγιναν νευρικες και ανησυχησαν τον Λαο Τσε που οταν μιλαει οι αλλοι κανουν ησυχια.
Σσσς.......

"Ξεχασε το Εγω, Σιγκμουντ. Αυτο φερνει ευτυχια μα και πονο."

"Εγω, σπιρτα ψαχνω για ν'αναψω τη πιπα Λαο. Καλα ησουν χαλαρος." τον καθησυχασε ο Φροϋντ, αλλα ο Παουερς τον κατεκρινε οτι αρνειται να δει τον εαυτο του μεσα στους αλλους.
"Εγω???" Απορησε ο Φροϋντ.
Λεξη που ενοχλει τον Νταβιλα, καθως τα λεγανε πριν με τον Βαλερυ αλλα ο Βαλερυ εννοουσε τελικα το Εγω των αλλων.
Δεν εχουν σημασια ολα αυτα ομως, για το Ρεμπω, αφου το εγω ειναι ενας αλλος.
"Μα αυτο σε διατηρει ρε χαϊβανι!", πεταχτηκε η Μαρνι διακοπτωντας το φλερτ με τον Καμυ.
"Ειστε παραλογοι ολοι.", συμπληρωνει αυτος και δηλωνει πως βγαινει εξω στη βροχη χωρις ομπρελα να καπνισει.

"Αυτα ειναι ανηκουστα!" επισημαινει καταφατικα ο Λεβι-Στρως. "Τι σχεση εχει το Εγω αναμεσα σε εμας και το τιποτα??"

Εκεινη τη στιγμη ολοι καταλαβανε οτι η παρεα χωριστικε σε δυο στρατοπεδα.
Ηταν τοτε που ο Αρκας δηλωσε πως ειναι καιρος ν'αφησουμε τους εγωισμους και να κοιταξουμε λιγο τον εαυτο μας, μα πριν τελειωσει, την κουβεντα του ειχε καταπιει η ενταση του ηχειου της τηλεορασης.

"Ο Φροϋντ! Αρχισε τις πιπες παλι..." , δεν εχασε ευκαιρια ο Νιτσε.

"Ε, φιλος, ακου.." ,του λεει με υφος ο Φροϋντ καθως δυναμωνε κι αλλο τον ηχο απο την ταινια "Με κομμενη την ανασα" του Γκονταρ, μεχρι να ακουσουν την ατακα:
"Οταν μιλουσαμε, εγω μιλουσα για μενα, εσυ μιλουσες για σενα, ενω θα επρεπε να μιλαμε για εμας..."

Ο σκηνοθετης της βραδιας εκανε κοντινο στον Φροϋντ.
"Ενδιαφερον.." , αποκριθηκε.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ερωτες αχεροντες

νωχελικα, μα αδιστακτα. με ιδιοτητα φυγης που τη πασπαλισε με μελι. μια μορφη, στη φαντασια να ειναι λογικη. στα χνωτα μου, τσουγκρισε τους παγους του φιλιου σου. στα λιγα βλεμματα, ουτε που νιωθεις πως οργιαζει ο νους. σε λεωφορειο, μεσα σε μπαρ, περαστικο αν ειναι. αστο να ειναι. και μ'ενα νευμα ορισε το μου στη μνημη. που ισως δω μα κι ισως χασω. μεσα στα γουοκ-μαν σου, πισω απ'τα τζαμικα γυαλια σου. σαν ενα φυσημα, σαν ειπωμενη λεξη. κι οπως κι αν ζει κανεις, στα ρεστα του υπολογος. κι ετσι θα ειμαστε κι εμεις. νοθευμενοι και στιγμιαιοι. θαρραλεοι και ασημαντοι. ερωτες και πονοι. κι αν παρεκτραπεις. τοτε διαβολιασε το πιο μικρο μου ποννυ. χωρις το τακτ. ετσι κι αλλιως, ειμαστε μονοι.
Post a Comment
Read more

the power of saying

words that still break the silence. words that still break your guts when they can. when you can . when i can. cautious revival efforts stumble over the realm of possibility. have we ever existed beyond this spinning? the stars have brought the mad god back to earth. a shine above the long  journey to birth. and some of us, like this digital ink, let to be. a hope that slips through your thoughts to nowhere and vanish. for all they have is a moment. the moment the moonrise meets the sunset. the first look.  the one that used to slice their being. innevitable mastering of courage . for this moment they have known well. irreversibly bequeath of forbiddance loves the eternity between the imaginary and the feasible. the martyrdom of magnetism while losing yourself in space. we met an ocean that splitted us when time came for Chorus. it's time to bury our guns, to soften your eyebrows. to look on what we have done my fairy.  look ...
Post a Comment
Read more

Χρωμα Ρεει

Θεος δε σκιαζει, το σιγανο του νου του. Μεσα σ'αστρομπαλες να πλεει η θλιψη, την αφηκε. Αραδιασμενα 'βδομαδα σε συμπτυγμενο βιο, μη ρωτας. Κι εχει καιρο να δωσει βημα ο σοφος. Για λιγο εγκλειστος στα βαθη του θεριου. Τ'ανημερου παραπιστος, τον εαυτον. Ξεβγαζει αναρχα του σκοτους τη μουτζουρα. Ψιθυριστος αντικρι να υψωνεται στου στερνου τα χωραφια. Για μιας στιγμης καθαριας ν'αναλλαμπα. Να σκιαζεται ο λιγος, καθ'οδον, ενοσω χανεται. Φωτιζοντας στα κυτταρα το διαβα, με εμπαθεια. Αφου το ζητησε.  Πως μες στο νου του αλλο δε χωρουσε. Και σπαρταρουσε. Ωσπου του βγηκε μια κραυγη, ατοφια. Κι ηρεμησε ο νους του, πως υπαρχει. Θαρρωντας ανοιξη την καθε του ανασα. Στην εκπνοη του ολα τα χρωματα γλυστρουν. Και μαρτυρουνε τους ομηρους του. Στα σπλαχνα του. Στη σηραγγα καθιστικα. Με τον καρπο λυμενο. Μεθαει με τα διαφανα. 
Post a Comment
Read more