ολο και καποιοι.

καποιοι μιλουν και καποιοι ακουν.
καποιοι μιλουν για να ακουν.
καποιοι δεν ξερουν τι να πουν.
κι ολο μιλουν αντι ν'ακουν.
καποιοι ειναι εδω και καποιοι ειναι εκει.
κανενας μονιμος, ολοι περαστικοι.
καποιοι παλευουν και καποιοι κλωτσουν
οσοι χωρουν' αλλιως να παν να γαμηθουν.
καποιοι γνωριζουν πολλα, καποια χανουν και τα λιγα απ'αυτα.
καποιοι ανακαλυπτονται και καποιοι καπηλευονται.
καποιοι απεχουν και καποιοι οριζονται.
καποιοι ειν' αυτοι και καποιοι εμεις.
καποιοι εμεις και καποιοι εσεις.
καποιοι εσεις κι εμεις μαζι, εχουμε χασει κι ο,τι βρει

καποιοι "ανθρωποι" ειναι το μαραμα του γελιου.
καποιοι "θεοι" , τ'αναποδο πρεσβευουν.
καποιοι "πατερες" ειναι ισχυες ελαχιστες της εννοιας τους.
καποιοι "ακτιβιστες" ειναι καθρεφτες μεγαλυτεροι κι απο τα ειδωλα τους.
καποιοι "ποιητες-ζωγραφοι", ναρκισσοι μεσιτες δυστοπικων κουλτουρων.
καποιοι "δασκαλοι", ειναι γομιδια μικροτερα κι απο τα κομματα των παιδιων που διδασκουν.
καποιοι "μουσικοι", ειναι μαντραδες συνεσταλμενων εραστων.
καποιοι "φιλοι", νοσταλγικα χαμενοι στο δισταγμο της αγαπης.
καποιοι "ζωντανοι", σαν ωρολογειακες βομβες πλασμενες απο αλατι και φωτια.
καποιοι "λεβεντες", στραπατσαρισμενες ρουλετες αρχων και αξιων, αναρχοι και ασφαιροι.
καποιοι "φτασμενοι", τελευταιοι και καταϊδρωμενοι.
καποιοι "ιδεολογοι", δειλοι λαθρεμποροι αντι-ιδεων.
καποιοι "ηθοποιοι", ξυλινοι σαν θεατες.
και καποιοι "θεατες", μαλωμενοι κι υποκριτες.

Comments

ερωτες αχεροντες

νωχελικα, μα αδιστακτα. με ιδιοτητα φυγης που τη πασπαλισε με μελι. μια μορφη, στη φαντασια να ειναι λογικη. στα χνωτα μου, τσουγκρισε τους παγους του φιλιου σου. στα λιγα βλεμματα, ουτε που νιωθεις πως οργιαζει ο νους. σε λεωφορειο, μεσα σε μπαρ, περαστικο αν ειναι. αστο να ειναι. και μ'ενα νευμα ορισε το μου στη μνημη. που ισως δω μα κι ισως χασω. μεσα στα γουοκ-μαν σου, πισω απ'τα τζαμικα γυαλια σου. σαν ενα φυσημα, σαν ειπωμενη λεξη. κι οπως κι αν ζει κανεις, στα ρεστα του υπολογος. κι ετσι θα ειμαστε κι εμεις. νοθευμενοι και στιγμιαιοι. θαρραλεοι και ασημαντοι. ερωτες και πονοι. κι αν παρεκτραπεις. τοτε διαβολιασε το πιο μικρο μου ποννυ. χωρις το τακτ. ετσι κι αλλιως, ειμαστε μονοι.

Χρωμα Ρεει

Θεος δε σκιαζει, το σιγανο του νου του. Μεσα σ'αστρομπαλες να πλεει η θλιψη, την αφηκε. Αραδιασμενα 'βδομαδα σε συμπτυγμενο βιο, μη ρωτας. Κι εχει καιρο να δωσει βημα ο σοφος. Για λιγο εγκλειστος στα βαθη του θεριου. Τ'ανημερου παραπιστος, τον εαυτον. Ξεβγαζει αναρχα του σκοτους τη μουτζουρα. Ψιθυριστος αντικρι να υψωνεται στου στερνου τα χωραφια. Για μιας στιγμης καθαριας ν'αναλλαμπα. Να σκιαζεται ο λιγος, καθ'οδον, ενοσω χανεται. Φωτιζοντας στα κυτταρα το διαβα, με εμπαθεια. Αφου το ζητησε. Πως μες στο νου του αλλο δε χωρουσε. Και σπαρταρουσε. Ωσπου του βγηκε μια κραυγη, ατοφια. Κι ηρεμησε ο νους του, πως υπαρχει. Θαρρωντας ανοιξη την καθε του ανασα. Στην εκπνοη του ολα τα χρωματα γλυστρουν. Και μαρτυρουνε τους ομηρους του. Στα σπλαχνα του. Στη σηραγγα καθιστικα. Με τον καρπο λυμενο. Μεθαει με τα διαφανα.

the right foot

in moments of stillness where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.

deeperception chronicles

Search This Blog