ΦιλοσοφιΚωμικες Μινιατουρες ενος Χωρο-Χρονικου Παραδοξου: Πλανη #1 : "Κεκλεισμενων των θυρων και με παρεα."

Η κολαση μας ειναι οι αλλοι.
Λεει ο Σαρτρ.
Κι ο Σαιξπηρ συμφωνει, λεγοντας τους, διαβολους.
Ερχεται ομως ο Βιτγκενσταϊν και σου λεει οχι, λες μαλακιες.
Κολαση δεν ειναι οι αλλοι. Εσυ εισαι.
Συγκινημενος ο Γιουνγκ θα σου πει οτι κανενας δεν ανθισε στον παραδεισο του χωρις να φτασουν οι ριζες του στη κολαση του πρωτα.
Εκει τσαντιζεται (αν και δεν πρεπει) ο Χαίλντερλιν, προφανως γιατι πιστευει οτι στην προσπαθεια μας να φτασουμε στον παραδεισο μας, γινομαστε η κολαση των αλλων.
Διακοπτει ο Βολταιρος χασκογελωνας με το κοκκινο κρασι του, λεγοντας οτι κολαση ειναι οσοι δεν εχουν αγαπη μεσα τους.
Αυτοι ειναι μαλακες, συνεχιζει ο Ζαππα, τερματιζοντας και το φλιπερακι μετα το πακμαν.
Ο Σαιξπηρ κρυφα με νευμα, κανει νοημα στον Βολταιρο για το κρασι.
Χαλαρωσε, του λεει. Δε θα φτασει.
Τον παιρνει χαμπαρι ο Μπεκετ και του γεμιζει το ποτηρι στα μουλωχτα, σιγοτραγουδωντας ρεμπετικα της Σμυρνης.
Ξαναβαζει τη συζητηση δυναμικα η Ορμπαν, τονιζοντας πως η μονη κολαση βρισκεται μεσα μας.
Βολεμενος στους αιωνες ο Μιλτον, αποστρεφεται, λεγοντας πως καλυτερα να βασιλευεις στη κολαση παρα να υπηρετεις στον παραδεισο.
"Πουρα σε ποιο απ'τα δυο μπορω να καπνιζω, ρε Τζον?" , απορησε ο Μπερνς.
Ενισταται ο Σταινμπεκ οτι γαμανε τη κουβεντα.
"Ετσι ειναι η αληθεια, Τζον" , μιλησε ο Λαο Τσε.
"Παντα παραδοξη", ολοκληρωσε.
Ξαφνικα παγωσαν ολοι.
Μια ατερμονη ησυχια επικρατησε στο χωρο και μονο την αγωνια στο ριφακι του Ζαππα, σαν ποιημα του Κλωντελ, μπορουσες να ταιριαξεις σε αυτο που ενιωθες.
Λιγα δευτερα και η πορτα χτυπαει δυνατα.
"Ευρηκα! Ευρηκα!", τρελαμενος κλωτσουσε κι ωρυοταν απ'εξω ο Αρχιμηδης.
Ο οικοδεσποτης Σαιξπηρ, τοτε, γυρναει προς τους υπολοιπους με δοκιμασμενο υφος, και ρωταει:
Να μπει ή να μη μπει?
"Ευρηκα! Ευρηκα! Ανοιξτε ρε μαλακες κι ειμαι φορτωμενος με διαφορα!"

"'Αρατε πύλας!" , "Τα λογια της αληθειας ειναι απλα!". Φωναξε βιαστηκα ο Αισχυλος.
Πεταχτηκε απ'το ανακλινδρο ο Ευριπιδης!
"Εγω το εχω πει αυτο ρε κλεφτη! Μας ακουνε και οι ξενοι!" , δειχνοντας στην ακρη του δωματιου τον Ρωμαιο Πλινιο να αντιγραφει με λαδομπογια πανω στο μυστικο δειπνο του Ντα Βιντσι το γνωμικο του Αλκαιου στα λατινικα:
"In vino veritas..."
"εν οινω αληθεια".