τα λεντα νετα

σταματηστε να υποτιμασθε εις βαρος του ταλεντου. σταματηστε να εξιδανικευετε την καθε δημιουργια.
δεν εχει σημασια τιποτα σε κανενα εργο εαν το νοημα ειναι κουφιο και ανεραστο.
κανενα ταλεντο, καμια αυθεντια δεν εχει λογο, οσο ισχυρα κι αν ειναι.
ολα ειναι ενα μεσο για μια αρχη ως το τελος της.
βρες το μηδεν μεσα σου και τραβα μια γραμμη, κανε μια κινηση, βγαλε ενα ηχο.
ο,τι κι αν ειναι αρκει να ειναι απ'το μηδεν.
και καπως ετσι θα δεις οτι αυτο που θελει να βγει προς τα εξω ειναι ισχυροτερο κι απ' το ταλεντο σου.
σου παιρνει τη τεχνικη και τις γνωσεις και στις γαμαει μεθυσμενα μεχρι να μεινουν οι γραμμες στη θεση του νοηματος και γυρω γυρω χαος.
γι' αυτο, μην κοιμαστε με ταλεντα. εκτος κι αν ειναι ταλεντα στο να κοιμουνται.

Comments

the power of saying

words that still break the silence. words that still break your guts when they can. when you can . when i can. cautious revival efforts stumble over the realm of possibility. have we ever existed beyond this spinning? the stars have brought the mad god back to earth. a shine above the long journey to birth. and some of us, like this digital ink, let to be. a hope that slips through your thoughts to nowhere and vanish. for all they have is a moment. the moment the moonrise meets the sunset. the first look. the one that used to slice their being. innevitable mastering of courage . for this moment they have known well. irreversibly bequeath of forbiddance loves the eternity between the imaginary and the feasible. the martyrdom of magnetism while losing yourself in space. we met an ocean that splitted us when time came for Chorus. it's time to bury our guns, to soften your eyebrows. to look on what we have done my fairy. look ...

Παγιδα μπροστα

Και να σου η τυχη, πανωφοριασμενη με καθε λογης ζεστη αναμνηση, καθισμενη επιβλητικα στη γωνια της σκακερας. Τιποτα δεν ξεφευγει απ'τα δυο της ματια. Ατιθαση αντιδραση κοντρα στην επαναληψη και στην αδρανη μονοτονια. Αρχοντισσα της ρουφιανιας και της βουρκωμενης φινετσας. Αγελη κυβερνα προβατων διχως να το 'χει η μοιρα της. Ξεροσταλιαζει καθε που βαριεται και προσταζει νεα παραμυθια με τον αυλο του γητευτη... Ταπι και ψυχραιμοι, ..μαγκα δε σου 'μεινε δραχμη...

the right foot

in moments of stillness where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.

deeperception chronicles

Search This Blog