ερωτες αχεροντες

νωχελικα, μα αδιστακτα.

με ιδιοτητα φυγης που τη πασπαλισε με μελι.

μια μορφη, στη φαντασια να ειναι λογικη.

στα χνωτα μου, τσουγκρισε τους παγους του φιλιου σου.

στα λιγα βλεμματα, ουτε που νιωθεις πως οργιαζει ο νους.

σε λεωφορειο, μεσα σε μπαρ, περαστικο αν ειναι.

αστο να ειναι.

και μ'ενα νευμα ορισε το μου στη μνημη.

που ισως δω μα κι ισως χασω.

μεσα στα γουοκ-μαν σου, πισω απ'τα τζαμικα γυαλια σου.

σαν ενα φυσημα, σαν ειπωμενη λεξη.

κι οπως κι αν ζει κανεις, στα ρεστα του υπολογος.

κι ετσι θα ειμαστε κι εμεις.

νοθευμενοι και στιγμιαιοι.

θαρραλεοι και ασημαντοι.

ερωτες και πονοι.

κι αν παρεκτραπεις.

τοτε διαβολιασε το πιο μικρο μου ποννυ.

χωρις το τακτ.

ετσι κι αλλιως, ειμαστε μονοι.