Skip to main content

χρυσες ρωγμες


μερικοι ανθρωποι δεν βλεπουν τη μοναδικοτητα στη διαφορα τους με αυτους που θαυμαζουν, παρα μοναχα το απιαστο, το ανυπερβλητο για εκεινους εφοσον τοποθετουνται σε ραγα αλλου τρενου.
βλεπουν τους σοφους, τους διανοουμενους και διαφωτισμενους σαν μια εξιδανικευση, σαν μια κατασταση που εκεινοι δεν μπορουν καταφερουν, σαν μια ουτοπια.
αυτο οφειλεται κυριως στη θεοποιηση της καταστασης αυτης εξαιτιας της μη εγκυρης αντιληψης της, ή καλυτερα στη προκατηλειμενη αποσταση μεταξυ του ιδεατα ποθητου εαυτου τους και της αντιφασης που υποστηριζουν ασυνειδητα.
ο σοφος ή φωτισμενος ή οπως αλλιως λεγεται, δεν ειναι κατι αλλο απο εναν κοινο θνητο. δεν ειναι θεμα ταλεντου, ουτε τυχης. ειναι αυτοτοποθετουμενο καλοπροαιρετο χρεος προς τις συνθηκες κερδος του φυσικου εαυτου του.
αυτο που τον ξεχωριζει τοσο μεσα του οσο και απο εξω του με τον προηγουμενο κοινο για ολους εαυτο (κατασταση) του ειναι οι επιλογες του.
η καθαροτητα και η αυταρκεια, η αυτοπειθαρχια και η γνωση των επιλογων του,
ξερει οτι ειναι δυσκολες, αλλα δεν μπορει αλλιως. αυτος ειναι. και καταληγει να ειναι καθε στιγμη οσο ακουει αυτο που ειναι, ενω αυτος μιλαει.
οταν αρχιζεις και κανεις τις επιλογες που ρεουν φυσικα απο μεσα σου, που θες και ζητας για να νιωσεις αυτη τη πληροτητα, τοτε ο εαυτος σου σε φρεναρει γιατι ξερει που το πας. το πας σε κατασταση που απαιτει προσπαθεια, συγκεντρωση και δεν χαμπαριαζει με εθισμους και απολαυσεις. οχι, δεν απεχει απο αυτα. αυτος υπαρχει, αυτα απεχουν επειδη δεν βρισκουν γονιμο νοητικο και ψυχολογικο εδαφος για να καλλιεργηθουν. ο εαυτος σου , ξερει τι θα χασει, το εχει δει. και προσπαθει να σου προβαλλει λιχουδιες και πειρασμους με οποιον τροπο μπορει για να σε αποπροσανατολισει.
αυτες οι εσωτερικες επιλογες ειναι που αλλαζουν το μεσα σου προς τα εξω και
αντιστροφα.
οταν μια στο τοσο καταφερνεις αυτη την επιλογη, η ιδια χανεται μεσα στο περιβαλλον που εχεις φτιαξει. δεν αναπνεει, δεν ακολουθειται απο παρομοιες επιλογες και ετσι χανει την ισχυ της.
αν αυτες οι επιλογες ακολουθουν η μια την αλλη , χωρις καταπιεση αλλα με κατανοηση, θα δεις πως θα αλλαζει σιγα σιγα και το περιβαλλον σου.



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

the power of saying

words that still break the silence. words that still break your guts when they can. when you can . when i can. cautious revival efforts stumble over the realm of possibility. have we ever existed beyond this spinning? the stars have brought the mad god back to earth. a shine above the long  journey to birth. and some of us, like this digital ink, let to be. a hope that slips through your thoughts to nowhere and vanish. for all they have is a moment. the moment the moonrise meets the sunset. the first look.  the one that used to slice their being. innevitable mastering of courage . for this moment they have known well. irreversibly bequeath of forbiddance loves the eternity between the imaginary and the feasible. the martyrdom of magnetism while losing yourself in space. we met an ocean that splitted us when time came for Chorus. it's time to bury our guns, to soften your eyebrows. to look on what we have done my fairy.  look ...
Post a Comment
Read more

Παγιδα μπροστα

Και να σου η τυχη, πανωφοριασμενη με καθε λογης ζεστη αναμνηση, καθισμενη επιβλητικα στη γωνια της σκακερας. Τιποτα δεν ξεφευγει απ'τα δυο της ματια. Ατιθαση αντιδραση κοντρα στην επαναληψη και στην αδρανη μονοτονια. Αρχοντισσα της ρουφιανιας και της βουρκωμενης φινετσας. Αγελη κυβερνα προβατων διχως να το 'χει η μοιρα της. Ξεροσταλιαζει καθε που βαριεται και προσταζει νεα παραμυθια με τον αυλο του γητευτη... Ταπι και ψυχραιμοι, ..μαγκα δε σου 'μεινε δραχμη...
1 comment
Read more

the right foot

in moments of stillness  where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.
Post a Comment
Read more