θα φτασουμε

το ειχα και το βρηκα.

το εψαχνα και το 'χασα.

περπατησα στραβα και ξενα και μπουρδουκλωθηκα.

μπερδευτηκα και βρεθηκα να μπαλαντζαρω σε σχοινια. 

σχοινια που φτανουν στο καταρτι ενος πλοιου.

-αμαν αυτοι οι πειρατες!!, ακουγεται στο λυσιμο του καβου.

τους δειχνω εσενα. 

αφηκετε με εκει. 

κι οταν σαλπαρει θ'ανοιξω στομα να τσιμπησω αλμυρα.

μαζι και τι δεν πηρα. 

-μα δε θυμασαι..

-ποιος μιλησε?!

αντε μωρε, κουζουλος για ποζα μαλλον θα 'μαι.

τι τα θες, μα, κατσε να ξαπλαρω.

και φτανουμε λεει σε λιμανι με κροκι αυγη. 

και παμε με τα ματια κλειστα απο τετρατροχο σε τετρατροχο.

παμε? αφου μονος μου ειμαι.

παρε ποζα ξανα.  παμε. 

και λεω λοιπον,σα φτανοντας σε θαλασσα με κοσμο σε σειρα, πως τουτ' η χωρα ειναι παλια.

σαν κατι να θυμιζει. ειμαι κοντα.

-τεσσερις ωρες μαστορα!, φωναζει ο λοστρομος. 

οσα κι αν μετρησα λεπτα, κοντα σου φερνω εμενα.

μου λειψανε τα μαγια σου, τα χρυσαλουσα σου χαλια.

τ'αγερι σου, οι νυχτες σου με φως φεγγαρωτο.

οι φιλοι μας, λευκοι, σαχαρασμενοι, αιωνιοι χορευτες.

πως να μη γινεις ποιητης αν ζεις σ'αυτα τα μερη?

με βρηκες ειπα. τωρα πετατε με δω χαμω και στη μερια σας καθενος.

-μα που μιλας..?

-παψε κι εσυ. εχω να πω πολλα.