Περασμα απ'τα ακρονειρο.

Φυσαει. Ολο και κατι θα κουνιεται μεσα στο πληθος των Καβειρων.
Τελειωνει το επιπεδο και συνεχιζει η κλιση. Ωθεισαι, το διχως αλλο.
Πιο κατω.
Μας περιμενει η βουη των πραξεων.
Αναμεσα απο σκεψεις και αναλυσεις.
Εντοιχισμενα μεσ' στο πορισμα.
Ευτυχισμενα μεσ' στο χωρισμα.
Λαλια που, στο στομα σου μενει η αρχη της.
Στα ακροδοντια σου η πρωτη συλλαβη της.
Λες και η γναθος γνωρισε την ηθικη σου ταξη. Δονητικα.
Και μ'ενα ψυχος αδειο να σε δροσιζει η μαστιγια της Αλυκτως.
Κι εσυ να κοιτας. Εκει. 
Πιο κατω.
Που εντοπιζεις την Εκατη στα στενα σκοταδια.
Κι εκεινη σταζει σαν τη Πανδωρα, μεγαλεπιβολα σημαδια του ερωτα.
Με το κουτι. Με το κουτι πλαγιαζεις, παιδικε μου φιλε. Εσυ θνητε.
Και ο Ερμης γελαει, που την ελπιδα στριμωξε στο τριτο ματι σου. 
Πουστικα. Και τον κοζαρεις με αυτο καθως κυλας.
Πιο κατω.
Στα χαλκινα τειχη. Στην ομορφια που χανει οσο κι αν παιζει.
Εκει που αφηνει ο συνειρμος σου ολα τα μποσικα.
Και η μορφη σου δεν εχει σημασια. 
Για εννια μερες, για εννια νυχτες και σαν φεγγαρι γεμισες και εφυγες.
Πιο κατω. 
Στην πεδιαδα των αφιξεων που λησμονουν το φθαρσιμο.
Περα απ'τα τρισβαθα της γης. 
'Κει που το κατω ειναι πανω.
Περα απ'τις ριζες της ζωης.
Απ'τον Ορφεα γοητευεσαι και συγκινεις τον Αδη.
Μα τον πανουργο, σε ξεγελασε.
Σε ειδε ροδι να φιλας και σε εξορισε.
Πιο κατω.
Στους θνητους.
Κι απ'του Βαφυρα τη ροη μεσα να ζεις. Σε εμαθε.
Για να γελας, πως μη σε νοιαζει.
Για δε θα ξερουν, παρα μοναχα να φωναζουν το.