deeperception chronicles

Ξυπνησα ζωντανος μεσα στην απνοια του υπνου. Στραβογυρισα και κοιταξα τον ουρανο μεσα απ'το τζαμι. Ηταν αυτο το συννεφο παλι, κρεμασμενο σα μπαλονι απ'τη ταρατσα μου. Σηκωθηκα και βγηκα εξω. Σχηματισα με τα δαχτυλα του χεριου μου ενα περιστροφο και γαζωσα τα παντα. Μπηκα μεσα και ξαναβγηκα αλλες τεσσερις φορες. Το σκεφτηκα καλα. Υστερα επεσα στο στρωμα. Το πρωϊ πηγα στη δουλεια, το συννεφο υπηρχε ακομη.

A higher truth has just vanished in the smooth air.  Few of us deaf.  The rest to wish on a extended understanding. Our existence as to an element resistance.  The material is up to win.  Behind that our prejudice.  A stalker of the old war days.  A whisper for the Easter.  None shall resurrect. An easy magic recruits our furious hopes.  Only this summer my universe unfolds its' feelings.  And I'm going straight there.  Have packed things besides what I own.  A same land follows in the shadow of who I was.  I met you and then I let you.  A shame turns to goal.  These moments, I need to live them all.

An ancient habit of the society's intelligence. A truth that by being hidden revolves under the deceived sincerity. Honesty. Not present. My thoughts can only hope, I would just follow. A different kind of story as some people claim. Agreement wasn't always my way and with that I live. Soft in any sense, as the boarders hug you. Safe in this position but mad if believer you are. Underestimate it with passion to escape. Foolish perception of our existence. A low source perspective. At all what matters, the greatest. Think.

Σκυβει το βλεμμα, και χαλαρωνει το βλεφαρο. Τα νευρα ηρεμουν καθως προσταζει το συναισθημα. Συλλογισμος και αυτοκριτικη μαρσαρουν στο καταστρωμα. Το ενα φερνει τ'αλλο και δεν γελας. Δεν το τολμας. Εισαι ανησυχος για σε και τρεμεις το ποιον σου. Ζυγιαζεις τις κινησεις και τα λογια. Φανερωνεις αυστηρα τη γυμνια σου και πνιγεις τη νοηση σου. Ουτε καπνος ουτε νοθεια. Χαστουκια αναριθμητα να ισιωσεις , μη μιλας. Μη μιλας μονο και ακου. Ακου, εχεις πολλα να μαθεις.

Βαρυναμε. Σαν σκαφος το κορμι που μπαταρε. Διελυσε. Ζημιες στα πλαγια. Μα δεν εφτιαθει για στερια ετουτο το καμαρι. Κι ομως αργα του φανηκε η ανταρα. Δεν λησμονα. Δε γοητευει. Τ'ανοιξαν τα πανια και δε μιλουνε. Κι ο ψηλος αυτος επανω, δεν ξερει πια που παμε. Δυο μηνες τον ρωταω μα δε μου λεει. Ολο μου γνεφει λασκα. Φουνταριστος την αγκυρα. Κι απο ψηλα, σου φαινεται πως ειν' η ωρα. Σαν κανεις μια σαλτα και σφιγγεις τη πλεξουδα. Πριν φτασει καταγης το αμοιρο. Το ανειπωτο. Το τελος. Εκει. Λιγο πριν σπασει κι η πυξιδα.

"A grand demand is what you feel at last.  A plastic surgery on the surfaces' blast.  Pray to save your world of moral.   A midnight living sunset    in a disrupted immortal ignorance of pain.  Control the raid.."

Τυχαμε ξαφνικης καλοπερασης και χαλαρωσαμε. Αδυνατον να επανελθουμε στην αρχικη μας ενταση, μα τωρα ξερουμε. Ο χρονος μας εδειξε. Στα κοκκαλα αυξηθηξε η τριβη κι οι μοιρες στις κλειδωσεις λιγοστεψαν. Τα χειλη μας βαρανε παλαμακια στη παλιροια της σκεψης. Μπαροτσαρκα χωρις πελατες. Κι ο ερημος εκει, ξεροσταλιαζει. Με το πηγουνι στο κενο, με τα φτερα του πειραγμενα. Το 'χε ξαναζησει. Καπου εκει μεσα το θυμαται. Ενιωθε τα ματια του να καιγονται. Μικρες ανασες λειτουργουσε καθε τοσο. Ηταν ενας κι αλλος κανενας.. Ποτε δεν πιστευε πως θα 'φτανε εκει. Τις λιγες μερες του στη γη τις ελεγε ωραιες. Να εβλεπες τα βραδυα που αραζαμε οκλαδων στη πλατεια και κοιταζομασταν με μια απορια για αρχη. Σιγουρα πραματα, ελεγε..