Μανουβρα

Βαρυναμε.

Σαν σκαφος το κορμι που μπαταρε.

Διελυσε.

Ζημιες στα πλαγια.

Μα δεν εφτιαθει για στερια ετουτο το καμαρι.

Κι ομως αργα του φανηκε η ανταρα.

Δεν λησμονα. Δε γοητευει.

Τ'ανοιξαν τα πανια και δε μιλουνε.

Κι ο ψηλος αυτος επανω,

δεν ξερει πια που παμε.

Δυο μηνες τον ρωταω μα δε μου λεει.

Ολο μου γνεφει λασκα.

Φουνταριστος την αγκυρα.

Κι απο ψηλα, σου φαινεται πως ειν' η ωρα.

Σαν κανεις μια σαλτα και σφιγγεις τη πλεξουδα.

Πριν φτασει καταγης το αμοιρο. Το ανειπωτο. Το τελος.

Εκει. Λιγο πριν σπασει κι η πυξιδα.