τρομερο κεφαλι

πεταξες χαμω την ομπρελα για να βραχει η αφεντια σου|

να φυγει αυτη η σκουρα πλανη, να ξεκολλησει η αγκαλια σου|

κι ως ανεμος της ξεγνοιασιας αναλογιστηκες μποφορια,

τραβηξες ισα τη ματια παρα την ανηφορια|

βελτιστα τωρα αφου σιωπας, με τη σιαγονα σου ψηλα|

αντικρυ μονο τα πουλια που το τολμουν να κολυμπουν,

σε θαλασσες κι αιθερες, τις νυχτες και τις μερες στη στερια|

χαρουμενιες και θλιμματα στρωνοντας υπνο 'κει στα κυμματα|

χωρις νερο να πιεις περισσιο, χωρις μια γη να υπομενεις,

χωρις κουρελια, χωρις προβες, χωρις σειρηνες να υφαινεις.

κι ισως αλλαξεις μα κι ισως βγεις να δεις τι παιζει|

αν χαλαρωσανε τα βλεμματα και λυθηκαν οι λεξεις|

αυτες που σε ζοριζουν κι αναμεσα σου τριγυριζουν,

αυτες που ταχα εμαθες κι ολο κλεφτα ξαναδιαβαζεις|

κι οσα μικρα κομματια να σε σπας παλι με σε θα μοιαζεις,

μονο που θες το τροχισμα με σκεψη να ταιριαζεις|

κι ολο το ημερο παρον στο αγριο να ταζεις|

ξαφνου πως ζεις το αυριο, τα λεια χειλη σου χαραζεις|

τη ροτα αφηνεις μανιακη για να υπαρξει ζαλη|

μα το σηκωνεις τουτο το εργο κι αναστατωνεις το θεριο|

κι ισως τη βγαλεις καθαρη με τρομερο κεφαλι.

Comments

ερωτες αχεροντες

νωχελικα, μα αδιστακτα. με ιδιοτητα φυγης που τη πασπαλισε με μελι. μια μορφη, στη φαντασια να ειναι λογικη. στα χνωτα μου, τσουγκρισε τους παγους του φιλιου σου. στα λιγα βλεμματα, ουτε που νιωθεις πως οργιαζει ο νους. σε λεωφορειο, μεσα σε μπαρ, περαστικο αν ειναι. αστο να ειναι. και μ'ενα νευμα ορισε το μου στη μνημη. που ισως δω μα κι ισως χασω. μεσα στα γουοκ-μαν σου, πισω απ'τα τζαμικα γυαλια σου. σαν ενα φυσημα, σαν ειπωμενη λεξη. κι οπως κι αν ζει κανεις, στα ρεστα του υπολογος. κι ετσι θα ειμαστε κι εμεις. νοθευμενοι και στιγμιαιοι. θαρραλεοι και ασημαντοι. ερωτες και πονοι. κι αν παρεκτραπεις. τοτε διαβολιασε το πιο μικρο μου ποννυ. χωρις το τακτ. ετσι κι αλλιως, ειμαστε μονοι.

Χρωμα Ρεει

Θεος δε σκιαζει, το σιγανο του νου του. Μεσα σ'αστρομπαλες να πλεει η θλιψη, την αφηκε. Αραδιασμενα 'βδομαδα σε συμπτυγμενο βιο, μη ρωτας. Κι εχει καιρο να δωσει βημα ο σοφος. Για λιγο εγκλειστος στα βαθη του θεριου. Τ'ανημερου παραπιστος, τον εαυτον. Ξεβγαζει αναρχα του σκοτους τη μουτζουρα. Ψιθυριστος αντικρι να υψωνεται στου στερνου τα χωραφια. Για μιας στιγμης καθαριας ν'αναλλαμπα. Να σκιαζεται ο λιγος, καθ'οδον, ενοσω χανεται. Φωτιζοντας στα κυτταρα το διαβα, με εμπαθεια. Αφου το ζητησε. Πως μες στο νου του αλλο δε χωρουσε. Και σπαρταρουσε. Ωσπου του βγηκε μια κραυγη, ατοφια. Κι ηρεμησε ο νους του, πως υπαρχει. Θαρρωντας ανοιξη την καθε του ανασα. Στην εκπνοη του ολα τα χρωματα γλυστρουν. Και μαρτυρουνε τους ομηρους του. Στα σπλαχνα του. Στη σηραγγα καθιστικα. Με τον καρπο λυμενο. Μεθαει με τα διαφανα.

the right foot

in moments of stillness where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.

deeperception chronicles

Search This Blog