πως ξεψυχα η εξουσια σου

Mικρη πορδη ξεχειλισε απο στομα εξουσιας.

Aνταρα στα χειλακια της που τρεμουν απ'τις λεξεις.

Που δεν νοουν το σημαινων του χρωματος που βαφουν,

μα θα 'ναι αργα και σημερα ν'αλλαξεις οπως προειπες χθες.

Δεν εχει νοημα , δεν φαινεσαι ο υπαιτιος.

Μοιαζεις φορεας των μαντατων, αυστηρος και μετριος. 

Στα ποδια του πλανου σου περιπλεκομαι και δεν σ'αφηνω βημα να στεριωσεις.

Μονο στη θαλασσα κολυμπα να ισιωσεις.

Χωρις την ανωση της πλατης.

Και μονο αν φθαρεις μπορεις να γενεις μπατης.

Στα ξενα μερη απο σε θα δεις οπως ποιος εισαι.

Μα θα περασουν εποχες, στιγμες που θα αδιαφερεις.

Που θα περναει διπλα η ζωη κι εσυ δεν θα προσεχεις.

Θα 'ναι τα μερη σου ψηλα κι η ηθικη σου χαμηλα.

Μα δεν θα το γνωριζεις.

Κι αφου ψυχολογα δεν γυρευες ,ετσι λοιπον θα πορευτεις.

Μα εχε καλη την τυχη σου γιατι για σε φοβαμαι.

Γιατι δεν κολυμπας στα ανοιχτα, κι εγω κοντα δεν θα 'μαι.

Θα 'μαι εκει που πνιγονται, εκει που αναστεναζουν.

Εκει που υποκλινονται κι ολο τολμουν ν' αλλαζουν.