πως ξεψυχα η εξουσια σου

Mικρη πορδη ξεχειλισε απο στομα εξουσιας.

Aνταρα στα χειλακια της που τρεμουν απ'τις λεξεις.

Που δεν νοουν το σημαινων του χρωματος που βαφουν,

μα θα 'ναι αργα και σημερα ν'αλλαξεις οπως προειπες χθες.

Δεν εχει νοημα , δεν φαινεσαι ο υπαιτιος.

Μοιαζεις φορεας των μαντατων, αυστηρος και μετριος.

Στα ποδια του πλανου σου περιπλεκομαι και δεν σ'αφηνω βημα να στεριωσεις.

Μονο στη θαλασσα κολυμπα να ισιωσεις.

Χωρις την ανωση της πλατης.

Και μονο αν φθαρεις μπορεις να γενεις μπατης.

Στα ξενα μερη απο σε θα δεις οπως ποιος εισαι.

Μα θα περασουν εποχες, στιγμες που θα αδιαφερεις.

Που θα περναει διπλα η ζωη κι εσυ δεν θα προσεχεις.

Θα 'ναι τα μερη σου ψηλα κι η ηθικη σου χαμηλα.

Μα δεν θα το γνωριζεις.

Κι αφου ψυχολογα δεν γυρευες ,ετσι λοιπον θα πορευτεις.

Μα εχε καλη την τυχη σου γιατι για σε φοβαμαι.

Γιατι δεν κολυμπας στα ανοιχτα, κι εγω κοντα δεν θα 'μαι.

Θα 'μαι εκει που πνιγονται, εκει που αναστεναζουν.

Εκει που υποκλινονται κι ολο τολμουν ν' αλλαζουν.

Comments

the power of saying

words that still break the silence. words that still break your guts when they can. when you can . when i can. cautious revival efforts stumble over the realm of possibility. have we ever existed beyond this spinning? the stars have brought the mad god back to earth. a shine above the long journey to birth. and some of us, like this digital ink, let to be. a hope that slips through your thoughts to nowhere and vanish. for all they have is a moment. the moment the moonrise meets the sunset. the first look. the one that used to slice their being. innevitable mastering of courage . for this moment they have known well. irreversibly bequeath of forbiddance loves the eternity between the imaginary and the feasible. the martyrdom of magnetism while losing yourself in space. we met an ocean that splitted us when time came for Chorus. it's time to bury our guns, to soften your eyebrows. to look on what we have done my fairy. look ...

Παγιδα μπροστα

Και να σου η τυχη, πανωφοριασμενη με καθε λογης ζεστη αναμνηση, καθισμενη επιβλητικα στη γωνια της σκακερας. Τιποτα δεν ξεφευγει απ'τα δυο της ματια. Ατιθαση αντιδραση κοντρα στην επαναληψη και στην αδρανη μονοτονια. Αρχοντισσα της ρουφιανιας και της βουρκωμενης φινετσας. Αγελη κυβερνα προβατων διχως να το 'χει η μοιρα της. Ξεροσταλιαζει καθε που βαριεται και προσταζει νεα παραμυθια με τον αυλο του γητευτη... Ταπι και ψυχραιμοι, ..μαγκα δε σου 'μεινε δραχμη...

the right foot

in moments of stillness where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.

deeperception chronicles

Search This Blog