Skip to main content

Ξεχνιεσαι ανθρωπε...

Λοιπον...
Δεν αντεξα...
Προσπαθησα, μα μονο ετσι εκφραζω αυτο που νιωθω.
Ανθρωπε...καθε μορφης, καθε ειδους, καθε χαρακτηρα, καθε ιδιοτροπιας και καθε στιγμης...σε χρειαζομαι...
Ειτε εισαι κοντα, ειτε εισαι μακρυα..σε χρειαζομαι.
Κι αυτο ειναι η αληθεια μου.
Μπορεις να 'σαι αιμα μου, μπορεις να 'σαι φιλος μου, μπορεις να 'σαι γυναικα μου, μπορεις να εισαι ο,τι επιλεξεις.
Κι αν επιλεξεις οτιδηποτε , εγω θα ειμαι διπλα σου...
Αν το επιλεξεις ομως...
Μην αφηνεις τις πραξεις σου και τα λογια σου να χλευαζονται στο τελος απο σε...
Δεν εισαι μονο αδυναμος, εισαι και δυνατος..
Μη ξεχνιεσαι..., μη γελιεσαι...
Αγαπα ο,τι αγαπας και δειχνε το..., ισως μια μερα να μη μπορεις πια...
Και θα 'ρθει αυτη η μερα.
Γιατι ετσι ειναι...,ερχονται οι μερες και φευγουνε για να 'ρθουν αλλες....
Δεν εισαι μονο το τωρα...
Εισαι ο,τι ησουν, ο,τι θελησες και ο,τι εγινες...
Μη ξεχνας...
Μονο αυτο...
Μη ξεχνας...
Γιατι μια μερα θα σε ξεχασουν και οι αλλοι οπως τους ξεχασες κι εσυ....κι αυτο δεν θα σ'αρεσει...
Δεν θα σ'αρεσει γιατι υπαρχεις επειδη υπαρχουν κι αλλοι..
Κι αμα δεν υπαρχουν οι αλλοι γυρω σου τοτε δεν ξερεις που πατας...
Δεν εχεις ποιον να αγαπησεις ή να μισησεις...
Δεν θα 'χεις τη πολυτελεια της επιλογης, ουτε της απορριψης...
Χωρις αγαπη θα 'σαι ενα τιποτα...
Και πιστεψε με..., δεν θ'αντεξεις για πολυ...
Δεν θ'αντεξεις να 'σαι το τιποτα για πολυ...
Το νου σου ανθρωπε...
Μη ξεχνας...


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ερωτες αχεροντες

νωχελικα, μα αδιστακτα. με ιδιοτητα φυγης που τη πασπαλισε με μελι. μια μορφη, στη φαντασια να ειναι λογικη. στα χνωτα μου, τσουγκρισε τους παγους του φιλιου σου. στα λιγα βλεμματα, ουτε που νιωθεις πως οργιαζει ο νους. σε λεωφορειο, μεσα σε μπαρ, περαστικο αν ειναι. αστο να ειναι. και μ'ενα νευμα ορισε το μου στη μνημη. που ισως δω μα κι ισως χασω. μεσα στα γουοκ-μαν σου, πισω απ'τα τζαμικα γυαλια σου. σαν ενα φυσημα, σαν ειπωμενη λεξη. κι οπως κι αν ζει κανεις, στα ρεστα του υπολογος. κι ετσι θα ειμαστε κι εμεις. νοθευμενοι και στιγμιαιοι. θαρραλεοι και ασημαντοι. ερωτες και πονοι. κι αν παρεκτραπεις. τοτε διαβολιασε το πιο μικρο μου ποννυ. χωρις το τακτ. ετσι κι αλλιως, ειμαστε μονοι.
Post a Comment
Read more

Χρωμα Ρεει

Θεος δε σκιαζει, το σιγανο του νου του. Μεσα σ'αστρομπαλες να πλεει η θλιψη, την αφηκε. Αραδιασμενα 'βδομαδα σε συμπτυγμενο βιο, μη ρωτας. Κι εχει καιρο να δωσει βημα ο σοφος. Για λιγο εγκλειστος στα βαθη του θεριου. Τ'ανημερου παραπιστος, τον εαυτον. Ξεβγαζει αναρχα του σκοτους τη μουτζουρα. Ψιθυριστος αντικρι να υψωνεται στου στερνου τα χωραφια. Για μιας στιγμης καθαριας ν'αναλλαμπα. Να σκιαζεται ο λιγος, καθ'οδον, ενοσω χανεται. Φωτιζοντας στα κυτταρα το διαβα, με εμπαθεια. Αφου το ζητησε.  Πως μες στο νου του αλλο δε χωρουσε. Και σπαρταρουσε. Ωσπου του βγηκε μια κραυγη, ατοφια. Κι ηρεμησε ο νους του, πως υπαρχει. Θαρρωντας ανοιξη την καθε του ανασα. Στην εκπνοη του ολα τα χρωματα γλυστρουν. Και μαρτυρουνε τους ομηρους του. Στα σπλαχνα του. Στη σηραγγα καθιστικα. Με τον καρπο λυμενο. Μεθαει με τα διαφανα. 
Post a Comment
Read more

the right foot

in moments of stillness  where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.
Post a Comment
Read more