Skip to main content

Ξεχνιεσαι ανθρωπε...

Λοιπον...
Δεν αντεξα...
Προσπαθησα, μα μονο ετσι εκφραζω αυτο που νιωθω.
Ανθρωπε...καθε μορφης, καθε ειδους, καθε χαρακτηρα, καθε ιδιοτροπιας και καθε στιγμης...σε χρειαζομαι...
Ειτε εισαι κοντα, ειτε εισαι μακρυα..σε χρειαζομαι.
Κι αυτο ειναι η αληθεια μου.
Μπορεις να 'σαι αιμα μου, μπορεις να 'σαι φιλος μου, μπορεις να 'σαι γυναικα μου, μπορεις να εισαι ο,τι επιλεξεις.
Κι αν επιλεξεις οτιδηποτε , εγω θα ειμαι διπλα σου...
Αν το επιλεξεις ομως...
Μην αφηνεις τις πραξεις σου και τα λογια σου να χλευαζονται στο τελος απο σε...
Δεν εισαι μονο αδυναμος, εισαι και δυνατος..
Μη ξεχνιεσαι..., μη γελιεσαι...
Αγαπα ο,τι αγαπας και δειχνε το..., ισως μια μερα να μη μπορεις πια...
Και θα 'ρθει αυτη η μερα.
Γιατι ετσι ειναι...,ερχονται οι μερες και φευγουνε για να 'ρθουν αλλες....
Δεν εισαι μονο το τωρα...
Εισαι ο,τι ησουν, ο,τι θελησες και ο,τι εγινες...
Μη ξεχνας...
Μονο αυτο...
Μη ξεχνας...
Γιατι μια μερα θα σε ξεχασουν και οι αλλοι οπως τους ξεχασες κι εσυ....κι αυτο δεν θα σ'αρεσει...
Δεν θα σ'αρεσει γιατι υπαρχεις επειδη υπαρχουν κι αλλοι..
Κι αμα δεν υπαρχουν οι αλλοι γυρω σου τοτε δεν ξερεις που πατας...
Δεν εχεις ποιον να αγαπησεις ή να μισησεις...
Δεν θα 'χεις τη πολυτελεια της επιλογης, ουτε της απορριψης...
Χωρις αγαπη θα 'σαι ενα τιποτα...
Και πιστεψε με..., δεν θ'αντεξεις για πολυ...
Δεν θ'αντεξεις να 'σαι το τιποτα για πολυ...
Το νου σου ανθρωπε...
Μη ξεχνας...


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Παγιδα μπροστα

Και να σου η τυχη, πανωφοριασμενη με καθε λογης ζεστη αναμνηση, καθισμενη επιβλητικα στη γωνια της σκακερας. Τιποτα δεν ξεφευγει απ'τα δυο της ματια. Ατιθαση αντιδραση κοντρα στην επαναληψη και στην αδρανη μονοτονια. Αρχοντισσα της ρουφιανιας και της βουρκωμενης φινετσας. Αγελη κυβερνα προβατων διχως να το 'χει η μοιρα της. Ξεροσταλιαζει καθε που βαριεται και προσταζει νεα παραμυθια με τον αυλο του γητευτη... Ταπι και ψυχραιμοι, ..μαγκα δε σου 'μεινε δραχμη...
1 comment
Read more

the power of saying

words that still break the silence. words that still break your guts when they can. when you can . when i can. cautious revival efforts stumble over the realm of possibility. have we ever existed beyond this spinning? the stars have brought the mad god back to earth. a shine above the long  journey to birth. and some of us, like this digital ink, let to be. a hope that slips through your thoughts to nowhere and vanish. for all they have is a moment. the moment the moonrise meets the sunset. the first look.  the one that used to slice their being. innevitable mastering of courage . for this moment they have known well. irreversibly bequeath of forbiddance loves the eternity between the imaginary and the feasible. the martyrdom of magnetism while losing yourself in space. we met an ocean that splitted us when time came for Chorus. it's time to bury our guns, to soften your eyebrows. to look on what we have done my fairy.  look ...
Post a Comment
Read more

the isle of rose

Observer: "thousands of oceans it carries on its' keel, but none had your storms and the depth of your feel. There are songs that salut, about an isle of rose, but none of these lasted, through a storm made of crows. Narrator: "hits on shore, the crew gets choked in rose the sails have been ripped from charming thorns." Captain: "Hey y' all silent, till' we know in what shore we landed. For all i know from every land we 're banned. This ship is our ground, for now,  if that's a relief. Our clothes are ripped and our hearts deep in the reef." Narrator: "For what in the sea they lost, forever will be lost, cause everything comes with a cost and a ghost. The moment of search, the truth above dare. You witness him, brilliant, permorming what's fair." Captain: "You gather my sailors, my drunk-hero men. This land that we question, a brave man shall search. I won't put much pressure, I won't stand aga...
Post a Comment
Read more