Skip to main content

Και-Δρας




Αγναντεψε σαν ημερος κεδρος το πορτραιτο της γαληνης.
Και σαν τα λογια αυτα, 'συ χασου απο το χαος του πιο μεσα.
Μπερδεψε νυχτα και αυγη και χορεψε στη χαση, στο φευγιο.
Κι ουτε να κοντοσταθεις σε θαμνους φυτεμενους απο 'μας.
Διοτι καμπερωνεται σ' αυτα η λιγη πια αδρανεια.
Και ωντας λιγη, αναζητα πληθωρα.
Οικοδεσποτη διχως φρενο.
Διχους του ηθους την αντιληψη να φερει.
Διχως τη νοηση των σπανιων στιγμων.
Αλαφροϊσκιωτων μορφων ακουσιων της φυσης σου.
Τα λατρεμενα κεκτιμενα κι η φθορα τους μυθοπλατει.
Μον' η γαληνη ξεγλυστρα με ολους τους συντροφους.
Διαφορη του χρονου της φθορας μα και του σαπιου της απραξιας.
Γλυστρας στην αυρα της και μαστουρωνεις με τη σκεψη της.
Αποκοσμα τερτηπια στο στομαχι σου γεννιουνται.
Κι αυτο που φερνει γελιο.
Κι ετσι γελας για λιγο, μα καθε τοσο.
Εισαι ωραιος με τα γκρι.



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

the power of saying

words that still break the silence. words that still break your guts when they can. when you can . when i can. cautious revival efforts stumble over the realm of possibility. have we ever existed beyond this spinning? the stars have brought the mad god back to earth. a shine above the long  journey to birth. and some of us, like this digital ink, let to be. a hope that slips through your thoughts to nowhere and vanish. for all they have is a moment. the moment the moonrise meets the sunset. the first look.  the one that used to slice their being. innevitable mastering of courage . for this moment they have known well. irreversibly bequeath of forbiddance loves the eternity between the imaginary and the feasible. the martyrdom of magnetism while losing yourself in space. we met an ocean that splitted us when time came for Chorus. it's time to bury our guns, to soften your eyebrows. to look on what we have done my fairy.  look ...
Post a Comment
Read more

Παγιδα μπροστα

Και να σου η τυχη, πανωφοριασμενη με καθε λογης ζεστη αναμνηση, καθισμενη επιβλητικα στη γωνια της σκακερας. Τιποτα δεν ξεφευγει απ'τα δυο της ματια. Ατιθαση αντιδραση κοντρα στην επαναληψη και στην αδρανη μονοτονια. Αρχοντισσα της ρουφιανιας και της βουρκωμενης φινετσας. Αγελη κυβερνα προβατων διχως να το 'χει η μοιρα της. Ξεροσταλιαζει καθε που βαριεται και προσταζει νεα παραμυθια με τον αυλο του γητευτη... Ταπι και ψυχραιμοι, ..μαγκα δε σου 'μεινε δραχμη...
1 comment
Read more

the right foot

in moments of stillness  where in favor is to spectate, inteligence arises and listens, captures the fruits of the past, coming to life, growing, in front of the eyes like the mirror, the undeniable, for the years will heal these days, but not the memory of the foot, cause it will always betray the foibles.
Post a Comment
Read more